ଚକ୍ର ମଣୋହି

ଯାଇ ପରିବିନି,

ତୋ ଗର୍ଭଗୃହକୁ,

ପାପ ଭାର ହେଉ ନାହିଁ ବୋହି,

ମନ୍ଦିର ବାହାରେ,

ଦେବି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅର୍ଘ୍ୟ,

କରିବି ମୁଁ ଚକ୍ର ମଣୋହି।

ଇଚ୍ଛା କଲେ ତୁମେ,

ନିଶ୍ଚେ ଜଗନ୍ନାଥ,

ନେବ ତୁମ ହାତ ବଢେଇ,

ନ ଥିଲେ ଶରଧା,

ମୋ ଠାରେ ଠାକୁରେ,

କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଯିବି ପଳେଇ।

ସଂସାର ଦରବ,

ମାଗି ଆସିନି ମୁଁ,

କୈବଲ୍ୟରେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ,

ଯିବି ହୋଇ ତୃପ୍ତ,

ହେବି ପାପ ମୁକ୍ତ

ଯିବି ଯେବେ ତୁମ ସ୍ନେହ ପାଇ।

ଦ୍ରଷ୍ଟବ୍ୟ...ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଚୂଡାରେ ଶୋଭୟମାନ ନୀଳଚକ୍ର ବାସ୍ତବରେ ନାରାୟଣଙ୍କର  ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର। ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ପୁରୀ ଯାଉଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ଦୂରରୁ ନୀଳଚକ୍ରକୁ ଦେଖି ଭକ୍ତିପୂତ ନୈବେଦ୍ୟ ଅର୍ପଣ କଲେ, ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ଦର୍ଶନ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।ଏହା ପତିତପାବନ ବାନାର ଧାରକ ଏବଂ ଚକ୍ର ନାରାୟଣ ନାମରେ କ୍ଷାତ।ଏହି ନୀଳଚକ୍ର ଉଦେଶ୍ୟରେ ସମର୍ପିତ ନୈବେଦ୍ୟକୁ ଚକ୍ର ମଣୋହି କୁହାଯାଏ ।

ନିଷ୍କାମ ଶ୍ରଦ୍ଧା

ସମୟ ନଦୀର ପ୍ରଖର ସ୍ରୋତରେ ଆମେ ଦୁହେଁ,

ସମାନ୍ତର ଭାସି ଚାଲିଥିବା ପତ୍ରଦ୍ୱୟ ଭିନ୍ନ କିଛି ନୁହେଁ ।

ଜାଣେନା ମୁଁ, ତୁମେ କଣ ଜାଣିଛ କି କେବେ କିଭଳି,

କେଉଁ ଅତର୍କିତ ପବନର ତାଡନାରେ ଆମର ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ଵେ,

ତୁମେ ଭାସିଯିବ ମୋଠାରୁ ଦୂରକୁ ଦୂରକୁ,

ଅଥବା ଭଉଁରୀରେ ପଡି ଆମଭିତରୁ କେହି ଜଣେ ବୁଡିଯିବ,

ଅନ୍ୟଜଣକୁ ନିଃସଙ୍ଗତାର ସହ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ଛାଡିଦେଇ।

କିନ୍ତୁ ପରସ୍ପରଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ଆଗରୁ, 

କାଳର କରାଳ ପ୍ରବାହରେ ଆମର ସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହେବା ପୂର୍ବରୁ,

ଆମେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଇଯିବା,

ନିଷ୍କାମ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭୂତି,

ଯାହା ହେବ ଆମ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବି ନିଃସଙ୍ଗ ଜୀବନର ପାଥେୟ,

ଏକ ଅଭୂଲା, ମଧୁର ସ୍ମୃତି ।

ସେ ଶ୍ୟାମଘନ

ହାରିଗଲି ଯେବେ ଜୀବନ ରଣ,

ହାତ ଯୋଡି ଗଲି ମୁଁ ଶରଣ ।

ହରିନେଲେ ହରି ମୋ ଦୁଃଖ କଷଣ,

ହୃଷ୍ଟ ହେଲା ମୋ ଜୀବନ ହେ,

ତୁଷ୍ଟ ହେଲା ମୋର ମନ।

ହଟିଲେ କାମ, କ୍ରୋଧ ଛାଡି ମନ,

ହତ ହେଲେ ଯେତେ ଅବଗୁଣ, 

ହୃଦ ମୋର ହେଲା ତାଙ୍କ ପ୍ରେମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ,

ହସି ଉଠିଲା ଭୁବନ ହେ,

ହଟିଙ୍କ ପ୍ରୀତି ଭିଆଣ ।

ହେଲା ଚିତ୍ତ ବ୍ୟୋମ ଚିନ୍ତା ଘନ ଶୂନ୍ୟ,

ହର୍ଷିତେ ଭ୍ରମିଲେ ଶ୍ୟାମଘନ

ହାରି ଜୀବନ ମୁଁ ଜିତିଲି ମୋହନ,

ହେଲି କୃତକୃତ୍ୟ ଧନ୍ୟ ହେ,

ହରି ପଦେ ସମର୍ପଣ।

ତୋ ଶରଧା ପଥ

ଛନ୍ଦା ମୁଁ ତୋ ଚରଣେ,
ତୋ ପ୍ରୀତିର ବନ୍ଧନେ,
ହେ ପ୍ରଭୁ ଭକତ ବତ୍ସଳ।
ଶୁଣି ମୋର ଅରଜ,
ବଢାଇ ବେନି ଭୁଜ,
ଉଠାଇ ନିଅ ଆଦିମୂଳ।

ତୋ ସ୍ନେହେ ହୋଇ ଭୋଳ
ଛିଡୁ ମାୟା ଶୃଙ୍ଖଳ,
ଆତ୍ମାରେ ନ ରହୁ ମୋ ଦୋଷ
ରମୁଁ ସଦା ମୋ ଚିତ୍ତ ,
ତୋ ଲୀଳା ଧ୍ୟାନ ପଥ,
ତୋ ପଦରେ ରହି ସନ୍ତୋଷ ।

ସଂସାରେ ଆଉ କିଛି,
ସାର ଅବା କି ଅଛି,
ତୋ ପ୍ରୀତି ନିଧି ପ୍ରାପ୍ତି ଠାରୁ,
କରିବି ମୁଁ କାମନା,
ହୋଇକି ମୂଢମନା,
ଆହେ ମୋ ବାଞ୍ଛା କଳ୍ପତରୁ।

ମନେ ନାହିଁ ମୋ ଭୋକ,
ଭୋଗିବି ଭବ ସୁଖ,
ତୁମ ସ୍ନେହରେ ମୋ ମନ
ସ୍ଵର୍ଗ ନୁହେଁ ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ
ଲୋଡା ନାହିଁ ମୋ ମୋକ୍ଷ
ତୋ ପଦ ସେବୁ ମୋର ପ୍ରାଣ।

ABSURDITY

Why do you like to watch an absurd movie,

And love to read a fiction,

Why you wish to see one hero fight and win,

Against all odds,

Even though you know well

That these are all impractical things.

Why do poets assume to ride over the clouds,

Or jump from the hill top into the deepest ocean,

And you like them more than the reality writes,

The writes concerning real life.

Why do you love absurdity and leave reality?

Is it not your dissatisfaction with the real life?

Is it not your desire to see a better life for yourself 

And for the whole world.

Is it not our wish and hope of a better world.

I prefer to maintain silence

I prefer to maintain silence,
Why should I say anything to you,
When I know you won't reply my words.

Why the cloud should rain,
Over a piece of rocky land,
When it knows that it will remain unproductive ever.

I don't cry anymore over your silence either,
Why should I cry when I know the warmth of my tear won't melt your heart .

Why should the gardener water a rose plant,
When he knows that its roots are dried up.

I don't get stunned over your reactions either,
Love, is not a petty word that everyone can understand, I know.

Does the moon understand?

May the moon remain,

Physically away from the earth,

But it is always a pleasure matter,

For the earth to drench in her silver rays,

To watch her pretty face.

So when she hides behind a cloud,

Darkness takes the control of the earth’s surface.

I remain assured and at peace,

Until your words reaches me,

But when you become silent,

My mind becomes shadowed,

By numerous apprehensions.

I become seriously worried,

 About your well-being n happiness.

Darkness reigns over my psyche.

Now it’s up to you to consider my feelings,

Remain in my sky and part your rays,

Or to cause darkness on my surface,

I am helpless, I am in….. .

Does the moon  understand,

How significant she is for her earth?

Does my moon............?